Home 2017-11-11T10:02:14+00:00

DEZE MAAND IN WESTREF

Beste vrienden,
Beste collega’s,

We naderen intussen alweer de wintermercato. Voor de clubs op het allerhoogste schavot alvast het startschot om druk in de weer te gaan met het binnenhalen of verkopen van spelers. Voor ons, scheidsrechters, een welkome rustpauze alvorens we er terug in kunnen vliegen na Nieuwjaar. We kijken alvast uit om met onze vriendenkring terug te verbroederen met onze buren uit Menen tijdens hun jaarlijkse kerstmarkt. Drank, lekker eten, misschien zelfs voetbal en goed gezelschap! Wat moet een mens nog meer hebben, denk ik dan?! Ook wij, met KVSIPO, hebben mooie momenten in het vooruitzicht. Straks gaan we met zijn allen een match bekijken in Moeskroen. Plezier verzekerd.

Naast de goeie vooruitzichten, is het ook even mijn taak om stil te staan bij wat er voorbij is. In het begin van het seizoen sprak ik nog over het aantal scheidsrechters dat zienderogen achteruit gaat. Dat onze hobby onder spanning staat, weten we al langer. Het is, dit natuurlijk volledig onterecht, in de ogen van vele mensen een ondankbare hobby. Bovendien is de maatschappelijke tendens vaak voor wat hoort wat. En laat daar nu net het schoentje knellen. Er wordt van ons heel erg veel verwacht, maar aan de andere kant krijgen we er amper iets voor terug. Een bedenking.

Ook het engagement die velen van ons tentoonstellen bij het uitvoeren van onze hobby, bv. invallen voor collega’s, meerdere wedstrijden per weekend fluiten of vlaggen, trainingen organiseren onder vrienden, wordt niet altijd beloond of in dank afgenomen. In de hoogste regionen worden scheidsrechters steeds meer en meer onder stress gezet, nog voor ze zelfs het eerste fluitsignaal van de wedstrijd hebben gegeven. Tijdens de wedstrijd leven ze eveneens met de continue stress om juiste beslissingen te maken, die bovendien liefst niet worden gecontesteerd door de zogenaamde videoref. Op dat niveau zijn er natuurlijke onze profscheidsrechters. Een voor een toppers in ons Belgenlandje. Goed getraind, en goed voorbereid op topwedstrijden. Professionalisme is belangrijk, maar ik maak er een grote kanttekening bij: Laat ons in de provincie van onze refs en assistenten geen professionals willen maken. Dat heeft geen nut, en werkt bovendien averechts. We zijn en blijven hobbyisten. Pas op, we fluiten of vlaggen steeds met veel zin onze wedstrijden, maar de laatste tijd heb ik persoonlijk het gevoel dat het niet altijd wordt gezien en/of geapprecieerd.

Daarom doe ik een oproep aan het Bureau Arbitrage. Laat ons met de vriendenkringen samenwerken om naast rekrutering ook opleiding van bestaande refs samen onder handen te pakken. Weet wat er leeft onder scheidsrechters, hetzij via ons of zelfs via Facebook, vaak een bron van nuttige informatie. Het is hoog tijd dat men zich niet wegsteekt achter de ‘richtlijnen van nationale afdelingen’, want op deze manier zullen er in onze lagere regionen, binnenkort geen arbiters meer over zijn. De spreekwoordelijke zondagse pannenkoeken houden we nog even op zak, de hand nog steeds uitgestoken.

Jullie voorzitter,
Thijs